آغاز یک نجات

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت هلال احمر، ساعت 19:50 جمعه چهارم مرداد، امدادگران شعبه دوگل(گدوک ۲)، از طریق تماسی تلفنی مرکز اورژانس در جریان ماجرای سقوط یک مرد 43 ساله از صخره ‌ای سنگی در منطقه کوهستانی «سنگ کلوم» قرار گرفتند. اقوام این فرد در تماس اولیه با اورژانس اعلام کرده بودند که مرد مجروح برای دیدار با یکی از بستگانش که در آن منطقه ییلاقی، به پرورش دام اشتغال داشت به آنجا رفته بود که دچار حادثه شد.

این تماس، سرآغاز یک عملیات پیچیده و نفسگیر بود که 20 ساعت به طول انجامید، عملیاتی که در آن، «امید» تنها نیروی محرکه‌ای بود که گروه‌های امداد و نجات در مازندران و تهران را به پیش می برد.

 سقوط در منطقه صعب العبور

بعد از اعلام این گزارش، گروه امداد و نجات در نخستین مرحله، به بررسی موقعیت جغرافیایی محلی پرداختند که مرد جوان در آ‌نجا سقوط کرده بود، از آنجا که این منطقه، کوهستانی و صعب العبور به نظر می رسید، تجهیزات مورد نیاز امداد کوهستان و داروهایی که احتمال می رفت برای کمک رسانی اولیه به مصدوم نیاز باشد  به سرعت آماده شد تا همراه نجاتگران به منطقه ارسال شود، زمان زیادی طول نکشید که امدادگران سوار بر خودرو به سمت روستای «کنگلو» ، نزدیکترین روستا به محل حادثه، به راه افتادند.

صعود در نیمه شب

روز به پایان رسیده بود که امدادگران به روستا رسیدند و تازه آنجا بود که فهمیدند رسیدن به منطقه ای که مرد مجروح در آنجا بود بسیار دشوارتر از آن چیزی است که در ابتدا تصور می کردند، با توجه به آنکه خطرات بسیاری مرد مجروح را تهدید می کرد، آنها باید کوتاهترین مسیر را انتخاب می کردند تا به سرعت به او برسند، مسیری که سرشار از مخاطرات محیطی مثل پرتگاه ها، دیواره های مرتفع و صعب العبور بود.

در تاریکی و سکوت شب، امدادگران پایگاه هلال احمر همراه با امدادگران داوطلب محلی ، باید ساعت ها پیاده روی می کردند و سپس با زدن کارگاه های فنی و کارگاه بالاکشی ، از دیواره ای سنگی صعود می کردند و این صعودی بود که حتی می توانست برای ماهرترین کوهنوردان ،خطر مرگ را به دنبال داشته باشد چرا که کوچکترین اشتباهی در تاریکی شب ، می توانست آنها را به اعماق دره بفرستد.

با وجود این شرایط دشوار، امدادگران مجبور بودند تنها با اتکاء به مهارت خود و با امکانات کوهنوردی ای که به همراه داشتند از دیواره های سنگی  و ریزشی عبور کنند، تلاشی در میانه مرگ و زندگی ، سرانجام امدادگران ساعت سه نیمه شب پس از 7 ساعت پیمایش و صعود خطرناک بود که  خسته و نگران به بالای سر مصدوم رسیدند.

تو باید زنده بمانی

امدادگران وقتی به بالای سر مصدوم  رسیدند که او با درد شدیدی روبه‌رو بود ، آنها در نخستین مرحله، ارزیابی اولیه را انجام داده و علایم حیاتی بیمار را بررسی  کردند، خوشبختانه با آنکه او با شکستگی پا، جراحت در  سر و آسیب دیدگی در ناحیه گردن و قفسه سینه  روبرو بود اما همچنان امید به نجات او بسیار بالا بود.

 آنها پس از ساعت ها پیاده روی سخت و نفس گیر، در حالی که خسته  بودند، اقدامات اولیه را برای تثبیت وضعیت مصدوم و کاهش درد و نجات او شروع کردند و این در حالی بود که دایما از طریق تماس با تیم پزشکی پشتیبان  ، علایم حیاتی مصدوم را گزارش می‌کردند و دستورات کادر درمانی را ا جرا می کردند.

نیمه شب بود که امدادگران برای تصمیم گیری درباره موضوعی بسیار مهم، شروع به گفت و گو کردند،آیا امکان انتقال مصدوم به پایین کوه در تاریکی شب وجود داشت؟

کوچک‌ترین اشتباه، یعنی مرگ

محمد رضا شهمیر شورمستی ، امدادگری که به همراه  همکارانش احسان عموزاده و مصطفی یوسفی در این عملیات شرکت داشتند دراین باره می گوید: مصدوم علایمی که زندگی او را تهدید کند نداشت و این یعنی اینکه می شد تا صبح فردا او را در این منطقه نگه داشت و سپس با روشن شدن هوا به پایین کوه انتقال داد ، برای همین بعد از مشورت با مسئول عملیات  هلال احمر که  آن شب لحظه به لحظه در جریان ماجرا بود تصمیم بر این گرفته شد که تا سپیده دم فردا منتظر بمانیم ، برای انتقال مصدوم باید حداقل 9 کیلومتر پیمایش کرده و در قسمت های خطرناکی از مسیر ،جهت انتقال بسکت مصدوم  کارگاه های فنی نصب می کردیم و این در حالی بود که حتی اگر برای یک لحظه، مصدوم از دست ما رها می شد حداقل 900 متر را در میان صخره ها سقوط می کرد واین به معنای مرگ حتمی او بود، بنابراین سرانجام تصمیم گرفته شد تا روشنی صبح فردا منتظر بمانیم و مجروح را با بالگرد منتقل کنیم.

آن شب سخت چطور گذشت؟

امدادگر هلال احمر درباره شبی که همراه با مصدوم در کوهستان به سر بردند می گوید: ما باید دایما علایم حیاتی او را چک می کردیم، با آنکه ما برای حوادثی مشابه این حادثه آموزش دیده بودیم اما این حادثه در آن نقطه دور افتاده به دلیل بعد زیاد مسافت و عدم دسترسی در تاریکی شب  به هر حال برای ما هم استرس آور بود ، پای جان یک انسان در میان بود.

از نخستین ساعات روز شنبه پنجم مرداد، مشخص شده بود که تنها راه انتقال مصدوم، اعزام یک بالگرد به منطقه است ، بنابراین به سرعت شرایط جهت پرواز بالگرد مورد بررسی قرار گرفت، در نخستین مرحله تلاش شد تا بالگردی از شهرستان های نزدیک به محل حادثه اعزام شود اما مه غلیظی منطقه را فرا گرفته و باران شدیدی می بارید و به همین دلیل بعد از بررسی های بسیار، اجازه پرواز برای بالگردی که در استان مازندران مستقر بود صادر نشد.

در ادامه بررسی ها، تیم امداد و نجات متوجه شد که هوا از سمت تهران و سمنان صاف است و امکان پرواز از این مناطق وجود دارد به همین دلیل از ( EOC ) - مرکز کنترل و هماهنگی عملیات سازمان امداد و نجات-  درخواست کمک شد و سرانجام با پیگیری های صورت گرفته توسط دکتر محمد  کبادی، رئیس اداره «پایگاه های امداد و نجات کوهستان و ساحلی سازمان هلال احمر»، بالگرد سازمان امداد و نجات به همراه تجهیزات تخصصی و نیروهای زبده واکنش سریع، از تهران به سمت مازندران به پرواز درآمد تا در منطقه ای که امدادگران از قبل  مختصات جغرافیایی آن را توسط جی پی اس در کوهستان مشخص کرده بودند با وجود مه شدید و تراکم بسیار بالای ابر در پایین دست ، فرود آمده و مجروح را سوار کند.

با رسیدن بالگرد بر فراز منطقه ، امید به زندگی درمرد مجروح دوباره جان گرفت و لحظاتی بعد بالگرد در حالی که مرد مجروح را سوار کرده بود بار دیگر به پرواز درآمد و سرانجام با فرود در بیمارستان امام خمینی(ره) فیروزکوه ، یک عملیات سنگین امداد و نجات با خوشی پایان یافت.